Home Sweet Home

And now for something completely different.

Het heeft langer geduurd dan ik zelf had gedacht vooraleer deze blog (zelfs met Nederlandse uitspraak nog een woord om te verafschuwen) nog eens werd voorzien van een nieuw bericht, blijkbaar is het nu dan toch zover. Tenzij ik halverwege besluit om dit in een draft om te zetten of het überhaupt volledig te verwijderen. In dat geval zou ge dit echter niet aan het lezen zijn, dus laat ik het maar snel over iets anders hebben. Straffe verhalen over Graspop, mijn reis naar Turkije en de reis naar Duitsland? Misschien, het is niet omdat ik nu plots (en ik weet zelf nog niet of het bij deze ene keer zal blijven of niet) in het Nederlands schrijf, dat ik op voorhand al weet wat voor zever er hier zal worden uitgekraamd. Laten we om het gemakkelijk te houden toch maar in eerste instanties bij heel het reisgedoe houden.

Graspop was zoals elk jaar een schitterende ervaring op de weide en zoals elk jaar een niet zo schitterende ervaring op de kamping. Dit jaar was dat te wijten aan een nog steeds onverklaarde koppijn de eerste ochtend (en een kater was het niet, zelfs na een geheelonthouding van een kleine maand kom ik die ondingen niet tegen na acht blikken Jupiler. Na Stella ok, maar niet na Jupiler!), willekeurige diarreeaanvallen, veel te veel vrouwelijk gezelschap (en maar kibbelen over onderwerpen die zelfs de bruine drek die zich aan het uiteinde van mijn darmen gereed houdt om de leap of faith naar de buitenwereld te maken, geen moer interesseerde), mannelijk gezelschap dat zich teveel met dat vrouwelijk gezelschap bezig hield (en in soortgelijke praktijken had ik geen goesting aangezien ik met nog een vent in mijn tent sliep. Durf geen vreemde gedachten krijgen! En dan nog een drie dagen durend liefdesdrama dat resulteerde in een schitterend koppel en een terecht achtergelaten zatlap wiens hoofd er nog lelijker uitzag dan mijn behaarde kont na een korte spurt naar het meest dichtbijzijnde toilet. Al bij al viel Graspop goed mee en ik heb er mij geregeld geamuseerd, maar zoals dat altijd en overal (en zeker in deze barre, vol vliegend schijt overladen tijden) geldt: alles kan beter.

Alles kan beter, maar beter was het in Turkije niet. In tegendeel. Alle gratis drank en de schaars geklede deernes waren mooi meegenomen, de resolute weigering van mijn medereisgenoten om ook maar enige activiteit te ondernemen voor middernacht (dan werd het feest ingeluid met een middernachtsoepke, walgelijke kost was dat meestal) viel wat tegen. Een hele week platte rust aan het zwembad en de kust is niks voor mij en mij zien ze dus in dat hotel zeker niet terug met dezelfde reisgenoten. Wel aangenaam waren de andere Belgen om mee te lachen, de andere hotelgasten om mee te lachen, voetbal op groot scherm om rustig nog wat meer te drinken, de heerlijke vodka-sprite-and-that-other-lemon-thing drankjes, de losbandige monitrices en het warme eten à volonté de hele dag door. Maar volgende keer ook overdag wat activiteit gewenst.

Op naar Duitsland dan maar. Zeven dagen in de heuvels (bergen kan je het niet echt noemen) wandelen met zere benen (als oorzaak van een, volgens mij niet geheel onbewuste, aanval op de scheenbenen met een Hollandse bejaardenkruk) en, wederom, het vliegend schijt, is nu niet bepaald wat ik in gedachten had en daarom viel ook deze uitstap nogal tegen. Gelukkig zorgden de Hollanders elke ochtend en avond voor vertier door in nuchtere toestand luider te praten dan zatte Belgen op café. Enkel Klokke Roeland (de Überbejaardehollandse, zij zal op Judgement Day de legers van de Hollandse bejaarden aanvoeren) kan haar gesprekspartner zonder verpinken recht in de ogen kijken en dan met haar bombastische stem en dat heerlijk ik-weet-niet-van-waar-het-komt accent de boodschap 'Jij mag dan misschien dertig jaar in de bouw gezeten hebben, maar je kent er helemaal niks van!' ten gehore brengen. Subliem gesprek was dat die ochtend, toen ze een uur lang ononderbroken over een scheve muur in een rijhuis hebben gepraat. Verder alles wat we gewoon zijn van een trip naar Duitsland: vreemd verkeer op de autostrades, doorgaans verschrikkelijk bier, eten dat meeviel maar nooit echt lekker was, een mooie heuvelachtige omgeving met talrijke pistoletreske (iets in die aard) paadjes die na zeven dagen allemaal op elkaar lijken en vooral veel Hollanders.

Toen we dan eindelijk terug in de buurt van ons huis kwamen met de auto, was daar eerst nog de volgens mijn vader noodzakelijke uitstap naar het kerkhof. Wat een geleuter zeg, alsof ik naar een steen in de grond moet staan turen om aan mijn overleden moeder te denken, dat doe ik sowieso welk tientallen keren per dag. Dan ben ik maar de nieuwe Badpakkenspecial gaan halen. 'Een P-Magazinneke? Dat is dan twee Eurootjes alstublieft, meneer! Dankuwel en saluutjes!' Sebiet es wat irritante verkleinwoordjes op uw irritant smoeleke, krantenverkoperke van mijn voetjes! Eenmaal thuisgekomen rustig wat valiezen uitpakken, een volledige fles Ice Tea (kennen ze in Duitsland ook bijna niet) leegzuipen en dan Monty Python's Flying Circus opzetten. Life was good again.

Naar goede gewoonte zullen vanaf morge talrijke uitnodigingen voor de Gentse Feesten mijn richting uitkomen, ik zal vriendelijk bedanken tenzij er een deftige groep optreedt of tenzij ik in een extreem goede bui ben. Ik ben er niet zo voor, die volgepropte straten waar een slak met overgewicht sneller vooruit gaat dan de menigte 'gezellige mensen'. Het hele gezelligheids- en iedereen-is-lief-voor-elkaar-gebeuren staat mij niet echt aan, ik hoop elke keer tevergeefs dat er eens een goeie rel uitbreekt tussen twee zatlappen. Ik denk dat ik dit jaar eens in de vroege namiddag afzak, dan zou er minder volk moeten zijn dan al die 'feesters' (lees: in de weg lopende, zatte oelewappers die ervoor zorgen dat ik niet rapper op mijn bestemming, de eerstvolgende biertent, geraak) 's avonds. Ach, we zien wel. Bij deze sluit ik af met de woorden selderij, vogelenpiktoernooi en scheet in een fles.